Hisar’ın sokaklarından çıkan, azmiyle Bursa’nın hafızasında yer eden bir hayat hikâyesi…

Pınarbaşı’nı bilir misiniz?

Benim en özel yıllarım Hisar’da geçti. Rahmetli teyzem ve dünyalar iyisi eniştem orada otururdu. Çocukluğumun, gençliğimin en güzel anıları o sokaklarda saklıdır.

Osmangazi Ortaokulu’nda okudum ortaokulu.

Bir durdum şimdi yazarken…

Nasıl da özlemişim o günleri.

Benim gibi anılarını heybesinde taşıyan, her soluklandığında “Acaba yerlerinde duruyorlar mı?” diye o anıları tek tek sayan biriyseniz, özlemimi anlatmaya gerek yok.

Değilseniz de arifsinizdir; o zaman da anlatmaya hacet yok.

Ama adı Pınarbaşı ile özdeşleşmiş bir isimden bahsetmezsem klavyemin de gönlü razı olmaz: Pınarbaşılı Erdem.

Satırlar ilerledikçe “Aaa ben onu tanıyorum” diyenleriniz mutlaka çıkacaktır.

1957 doğumlu Pınarbaşılı Erdem…
Birkaç yıl farkla akran sayılırız.

Küçük yaşta geçirdiği menenjit nedeniyle kendisine yüzde 45 engelli raporu verilmiş.
Oran ve rapor yasaların dili.

Ama Pınarbaşılı Erdem’in hikâyesi rakamlardan ibaret değil.

Onun hikâyesi azmin, yaşam sevincinin ve hayata tutunmanın hikâyesi.

Engelinin engellerine takılmadan, hepsini birer birer aşarak öyle çok şey başardı ki… Bazen bakıyorum da, tanıdığım pek çok engelsiz insanın hayatı şikâyetlerle kendilerine bile çekilmez hale geliyor.

Oysa Pınarbaşılı Erdem’in hayatı bize başka bir şey anlatıyor.

Azim varsa, hayat her zaman bir yol buluyor.

Ve bazen bir insan, sadece kendi yaşamıyla bile bir semtin hafızasına dönüşebiliyor.

Pınarbaşılı Erdem işte tam da böyle biri.

Eski Bursa’nın, Pınarbaşı’nın, Hisar sokaklarının yaşayan hatıralarından