Eskiden okul denince akla güven gelirdi.Veliler çocuklarını kapıdan bırakırken arkalarına bakmazdı.Bugün ise bazı haber başlıklarıyla karşı karşıyayız:
“Sınıfa silahla giren öğrenci…”
“Öğretmenini vuran genç…”
“Arkadaşına saldıran çocuk…”

Ve artık şu gerçeği inkâr etmek mümkün değil:
Bunlar tekil olaylar değil, bir zincirin halkaları.

Dün yaşanan bir olayın şokunu atlatamadan bugün bir yenisiyle karşılaşıyoruz.Herseferinde aynı şaşkınlık, aynı tepki, aynı cümleler…Ama değişmeyen bir şey var:
Olaylar olmaya devam ediyor.

Bir öğrencinin okula silahla girebilmesi, basit bir ihmal değildir.Bu, açık bir güvenlik boşluğudur.Bir öğretmenin, kendi öğrencisi tarafından hedef alınması ise yalnızca bireysel bir öfke patlamasıyla açıklanamaz.Bu, otoritenin zayıfladığını, sınırların silikleştiğini ve şiddetin artık “imkânsız” olmaktan çıktığını gösterir.

Asıl sorun şu:
Bu olaylar yaşanmadan önce de sinyaller veriyor.

Dışlanan öğrenciler, öfke kontrolü problemi yaşayan çocuklar, sürekli şiddet eğilimi gösteren davranışlar…Bunların hiçbiri bir günde ortaya çıkmıyor.Ama çoğu zaman ya küçümseniyor ya da erteleniyor.

“Geçer”,“Büyüyünce düzelir”,“Çocuktur yapar…”

İşte en tehlikeli üç cümle.Çünkü her görmezden gelinen davranış, bir sonraki adımı cesaretlendirir.Her müdahale edilmeyen olay, daha büyüğünün önünü açar.

Bugün konuştuğumuz şey artık sadece disiplin meselesi değil.Bu, doğrudan bir güvenlik krizidir.

Bir okulda öğrenciler çantalarıyla değil, potansiyel riskleriyle içeri giriyorsa,Bir öğretmen sınıfta sadece ders anlatmayı değil, aynı zamanda kendini korumayı düşünüyorsa,Bir öğrenci derse odaklanmak yerine “acaba güvende miyim?” diye düşünüyorsa…Orada eğitimden söz etmek mümkün değildir.

Ve daha net söylemek gerekir:
Bu tablo tesadüf değildir.

Yetersiz denetim, göstermelik güvenlik önlemleri, etkisiz disiplin süreçleri ve olayyaşanmadan harekete geçmeyen bir anlayış…
Hepsi bu sonucun parçalarıdır.

Okul kapısında güvenlik yoksa,riskli öğrenciler izlenmiyorsa,rehberlik mekanizmaları kâğıt üzerinde kalıyorsa,şiddet eğilimi “idare edilecek bir sorun” gibi görülüyorsa…
Bugün yaşananlar, yarının habercisidir.

Üstelik bu sadece öğrenciler arası bir mesele de değil artık.Öğretmene yönelen şiddet, eğitim sisteminin en temel direklerinden birinin sarsıldığını gösterir.Saygının yerini korkunun aldığı bir ortamda ne eğitim kalır ne de otorite.

Burada sorumluluk da çok açıktır:
Bu olaylar yaşandıktan sonra değil, yaşanmadan önce önlenmek zorundadır.

Çünkü her olaydan sonra yapılan açıklamalar, verilen geçici tepkiler artık bir anlam taşımıyor.Toplumun beklentisi “üzgünüz” cümlesi değil, “önledik” cümlesidir.

Güvenlik bir seçenek değil, zorunluluktur.Denetim bir formalite değil, gerekliliktir.
Yaptırım ise bir tercih değil, caydırıcılığın temelidir.

Ve artık şu soruyu sormak gerekiyor:
Bir okulda silah konuşuyorsa,bir öğretmen kendi öğrencisinden korunmak zorunda kalıyorsa,bir çocuk okula korkuyla gidiyorsa…Biz hâlâ neyi bekliyoruz?

Çünkü gerçek şu:
Önlem alınmadıkça bu haberler bitmeyecek.Sadece isimler değişecek.

Eskiden eğitim kurumlarında yalnızca akademik başarı konuşulurdu.Karne döneminde çocuk eve geldiğinde, düşük notlar için ilk refleks genellikle “neden çalışmadın?” sorusuydu.Aile, öğretmeni çocuğun gelişimindeki en temel otorite ve rehber olarak görürdü.

Öğretmenin sözü, yalnızca bilgi aktarımı değil, aynı zamanda yön gösterici bir kabul görürdü.Öğretmen “bu çocukta şu davranış sorunu var” dediğinde bu bir tartışma konusu değil, dikkate alınması gereken bir uyarıydı.Bugün ise tablo belirgin şekilde değişmiş durumda.

Öğretmen bir öğrencinin davranış sorununu, şiddet eğilimini ya da akademikbaşarısızlığını velisine ilettiğinde çoğu zaman karşılaştığı refleks, çocuğu düzeltmek değil; kurumu sorgulamak oluyor.“Okul neden ilgilenmedi?”, “Öğretmen ne yaptı?”, “Çocuk okuldan mı etkileniyor?”

Böylece eğitim kurumu, giderek bir “sorunun kaynağı” gibi görülmeye başlanıyor; öğrenci ise her koşulda korunması gereken, eleştiriden muaf bir konuma yerleşiyor.

Bu durum, öğretmeni eğitim veren bir otorite olmaktan çıkarıp, sürekli kendini savunmak zorunda kalan bir pozisyona itiyor.Öğretmen artık yalnızca ders anlatan değil; her söylediği cümle yanlış anlaşılabilir mi endişesi taşıyan bir figür hâline geliyor.

Oysa eğitim iki temel sütun üzerine kuruludur:
Öğretim ve eğitim.

Öğretim; bilgi aktarımıdır.Eğitim ise bireyi hayata hazırlama, sınır koyma, sorumluluk bilinci kazandırma sürecidir.Bu iki ayağın zayıfladığı bir yerde yalnızca bilgi verilir; fakat karakter inşa edilemez.Ve karakter inşa edilemeyen bir sistemde, disiplin de güvenlik de kırılgan hâle gelir.

Bugün yaşadığımız sorunların önemli bir kısmı da tam olarak bu boşluktan beslenmektedir:Öğretmenin otoritesinin zayıflaması, velinin eğitim sürecine sadece müdahale eden değil, çoğu zaman süreci yönlendirmeye çalışan bir konuma gelmesi ve çocuğun her koşulda eleştiriden korunması…

Bütün bunlar birleştiğinde, okul artık sadece bir eğitim kurumu olmaktan çıkıp, sürekli gerilim üreten bir yapıya dönüşmektedir.